កោះក្របី : ប្រសិនបើគេបានទៅដល់ភូមិកោះក្របី
ឃុំព្រែកថ្មី ស្រុកកៀនស្វាយ ខេត្តកណ្តាល ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយប្រមាណជាងដប់គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងភ្នំពេញ
គេប្រហែលជាពិបាកនឹងមិនកោតសរសើរចំពោះចម្ការផ្កាម្លិះដែលផ្តល់ផ្កាពណ៌សស្រស់បំព្រងដែលស្ថិតនៅអមសងខាងផ្លូវប្របនឹងមាត់ទន្លេនោះទេ
។ ការដាំផ្កាម្លិះដើម្បីយកផ្កាលក់គឺជារបរចិញ្ចឹមជីវិតយ៉ាងសំខាន់បំផុតរបស់ប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់នេះ
។
ភូមិកោះក្របីគឺជាភូមិមួយក្នុងចំណោមភូមិចំនួនបីរបស់ឃុំព្រែកថ្មី
ដែលជាប្រភពផ្គត់ផ្គង់ផ្កាម្លិះយ៉ាងក្រអូបដែលធំជាងគេសម្រាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ
។ មិនថានៅខាងមុខ ឬខាងក្រោយនៃផ្ទះប្រជាជនដែលភាគច្រើនសង់អំពីឈើ ត្រូវបានហ៊ុមពទ្ធ័ដោយចម្ការផ្កាម្លិះដែលមានផ្កាជាកញ្ចុំតូចៗ
និងមានដើមដូចជាវល្លិទាបៗ កម្ពស់ប្រមាណជាមួយម៉ែត្រផុតពីដីតែប៉ុណ្ណោះ ។
យកដៃជូតញើសដែលហូរកាត់ផ្ទៃមុខបណ្តើរ ឈរបេះផ្កាម្លិះបណ្តើរ ខន សុខាន ជានារីដ៏ស្រគត់ស្រគំម្នាក់ ស្ថិតក្នុងវ័យ២៤ឆ្នាំ
។ កញ្ញាគឺជាម្ចាស់ចម្ការទំហំ១.៧៦០ម៉ែតក្រឡា ។ នាងពោលដោយញញឹមថា «ផ្កាម្លិះនេះគឺជាជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ» ។ នាងបន្ថែមទៀតថា ដើមម្លិះផ្តល់ផ្កាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូច្នេះវាក៏ផ្តល់នូវចំណូលរាល់ថ្ងៃសម្រាប់គ្រួសាររបស់នាងដែរ
។
នៅប្រទេសកម្ពុជាផ្កាម្លិះគឺជាប្រភេទបុប្ផាម្យ៉ាងដែលមានក្លិនក្រអូបស្រាល
និងមានការពេញនិយមជាទីបំផុត ។ វាក៏ជាផ្កាដែលគេអាចប្រើសម្រាប់ប្រយោជន៍ច្រើនយ៉ាងផងដែរ
ដូចជាគេអាចក្រងជាភួងផ្កាសម្រាប់តង្វាយព្រះសម្រាប់ការសែនព្រេនដល់វត្ថុសក្តិសិទ្ធិជាទីសក្ការៈ
និងសម្រាប់ពិធីស្រោចទឹក ឬពិធីសាសនាផ្សេងៗ ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាការដាំដើមផ្កាម្លិះបានចារឹកជាវប្បធម៌ពិសេសមួយសម្រាប់អ្នកភូមិកោះក្របី
។ ថ្វីត្បិតតែដូច្នេះក្តី កញ្ញាសុខាន គិតថាមុខរបរដាំផ្កាម្លិះនេះបានត្រឹមតែផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនាងជាប្រចាំថ្ងៃតែប៉ុណ្ណោះ
ពោលគឺជាមុខរបរដែលមិនអាចឱ្យគ្រួសារបស់នាង ក៏ដូចជាប្រជាកសិករនៅទីនេះក្លាយទៅជាអ្នកមានជីវភាពសម្បូរធូរធារបាននោះទេ
។
មាត់ឆ្លើយនឹងសំណួរ តែដៃនៅតែនៅបន្តបេះផ្កាម្លិះក្រពុំៗបណ្តើរ
សុខាន ហាក់ស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបង្ហាញពីហាងឆេងលក់ចេញរបស់ផ្កាម្លិះ ។ នាងបាននិយាយថា «តម្លៃរបស់ផ្កាម្លិះអាស្រ័យតែលើមាត់ឈ្មួញ ។ នៅរដូវប្រាំង ម្លិះចេញផ្កាច្រើនដូច្នេះយើង
អាចលក់មួយគីឡូក្រាមបានត្រឹមតែប្រាំពាន់រៀលទៅមួយម៉ឺនរៀលតែប៉ុណ្ណោះ ចំណែកខែវស្សាម្លិះមិនសូវចេញផ្កា
តម្លៃផ្កាម្លិះអាចឡើងដល់ដប់ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយគីឡូ» ។ ដើមម្លិះជារុក្ខជាតិងាយដាំ ។ វាមិនត្រូវការការថែទាំច្រើន
ដូចជាការដាក់ជី ហើយវាមិនត្រូវការទឹកច្រើននោះទេ ។ ដោយហេតុនេះហើយបានជាប្រជាពលរដ្ឋដែលជាម្ចាស់ចម្ការបានអះអាងថា
នៅរដូវវស្សាពួកគាត់អាចបេះផ្កាម្លិះបានត្រឹមតែពីរទៅបីគីឡូក្រាមតែប៉ុណ្ណោះ
ក្នុងដីមួយហិកតា ចំណែកនៅរដូវប្រាំង ពួកគាត់អាចប្រមូលផ្កាម្លិះបានរហូតដល់
២០ទៅ២៥គីឡូក្រាមក្នុងទំហំដីដូចគ្នានេះ ។
អ្នកស្រីយិនសឿនអាយុ៥៨ ឆ្នាំគឺជាអ្នកដាំផ្កាម្លិះម្នាក់ទៀតដែលស្ថិតនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីចម្ការរបស់កញ្ញា
សុខាន បានឱ្យដឹងថា ការដាំដើមម្លិះគឺជាមុខរបរតាំងពីជីដូនជីតារបស់អ្នកស្រីមកម្ល៉េះ។
អ្នកស្រីបានពន្យល់ថា “ខ្ញុំត្រូវការស្រោចទឹកដំណាំនេះត្រឹមតែពីរដងតែប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយសប្តាហ៍”
។
ម្ចាស់ចម្ការភាគច្រើននិយមលក់ផ្កាម្លិះទៅឱ្យឈ្មួញកណ្តាលដែលស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដែលពួកគេរស់នៅស្រាប់
។ ឈ្មួញកណ្តាលបានដើរប្រមូលទិញផ្កាម្លិះពីម្ចាស់ចម្ការដល់ផ្ទះ ក៏ប៉ុន្តែក្រៅពីលក់បោះដុំម្ចាស់ចម្ការក៏បានឆ្លៀតក្រងផ្កាម្លិះជាភួងសម្រាប់លក់ដោ
ផ្ទាល់នៅរាល់ថ្ងៃសីលដើម្បីបានកម្រៃបន្ថែមទៀតផងដែរ។កសិករភាគច្រើន បានចំណាយពេលយកភួងផ្កាម្លិះនេះ មកលក់រាយរហូតដល់ទីក្រុងភ្នំពេញ ដោយយល់ឃើញថា
ពួកគាត់អាចទទួលបានកម្រៃច្រើនជាងការលក់នៅតំបន់ដែលពួកគេរស់នៅនោះ ។
សំឡេងត្រែនៗនៃម៉ូតូចាស់ ម៉ាកហុងដាមួយគ្រឿងបានមកដល់។
យុវជនម្នាក់ដែលមានតែខោខ្លី ចំហដងខ្លួនទទេបានចុះពីលើយានជំនិះរបស់ខ្លួនជាមួយនឹង
ស្បោងផ្កាម្លិះកញ្ចិបកញ្ចប់សំពីងសំពោង ហើយបានដើរតម្រង់ចូលផ្ទះយ៉ាង ប្រញាប់ប្រញាល់។
គាត់ទើបនឹងត្រឡប់ពីប្រមូលទិញផ្កាម្លិះទាំងនេះពីម្ចាស់ចម្ការ។ អ្នកស្រីសាន់
ណេដែលជាម្តាយរបស់កំលោះរូបនេះបានស្ទុះម្នីម្នាទៅ ទទួលថង់ផ្កាម្លិះពីកូនរបស់គាត់។
ស្ត្រី វ័យចំណាស់ដែលមានអាយុ៦១ឆ្នាំរូបនេះ គឺជាអ្នកលក់ចែកចាយបន្តដល់អតិថិជនក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញដូចជានៅ
ផ្សារថ្មី ផ្សារកណ្តាល ផ្សារអូឡាំពិក និងផ្សារអូរឫស្សីជាដើម ។ ឈ្មួញខ្លះបានទិញផ្កានេះដើម្បីយកទៅបន្ថែមក្លិននៅ
ក្នុងតែឱ្យមានក្លិនរឹតតែឈ្ងុយឆ្ងាញ់ និងបង្កើនរសពិដោរកាន់តែប្លែក ចំណែកឈ្មួញមួយចំនួនបានយកផ្កាទាំងនេះទៅក្រងជាភួងផ្កាសម្រាប់លក់រាយ
។
ឃុំព្រែកថ្មីរបស់ស្រុកកៀនស្វាយ មានភូមិចំនួនបី ក៏ប៉ុន្តែមានតែភូមិកោះក្របី
និងភូមព្រែកថ្មីទេដែលមានប្រជាពលរដ្ឋប្រកបរបស់ដាំផ្កាម្លិះសម្រាប់លក់ច្រើនជាងគេ
ដោយឡែក ភូមិចំពុះក្អែកមានការដាំដុះផ្កាម្លិះបន្តិចបន្តួច ក៏ប៉ុន្តែប្រជាជននៅទីនេះជំនួសមកវិញដោយការដាំចេក
ស្វាយ ត្របែកនិងដំណាំហូបផ្លែផ្សេងទៀត រួមទាំងបន្លែ ដែលបន្លែពីតំបន់នេះក៏បានចូលរួមចំណែកក្នុងការផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការនៃទីផ្សារក្នុងក្រុងភ្នំពេញយ៉ាងសំខាន់
។
លោកឈឹម សាំង មេឃុំព្រែកថ្មី បានបញ្ជាក់ថា ប្រជាជនប្រមាណជា៥០០គ្រួសារ
ក្នុងភូមិនីមួយៗក្នុងចំណោមភូមិទាំងពីរបានប្រកបរបរនេះស្ទើតែទាំងអស់ ។ លោកមេឃុំមានប្រសាសន៍ថា
ការដាំដុះផ្កានេះបានបង្កើតការងារដល់អ្នករស់នៅក្នុងឃុំរបស់លោកឱ្យមានការងារធ្វើបានយ៉ាងច្រើន
ថ្វីត្បិតតែមុខរបរនេះមិនសូវផ្តល់កម្រៃខ្ពស់ក៏ដោយ ។
លោកឈឹម សាំង បានអះអាងទៀតថា “មុខរបរនេះបានធ្វើឱ្យសមាជិកគ្រួសារនីមួយៗចេះជួយរំលែកការងារគ្នាធ្វើ។
សូម្បីតែកុមារតូចៗក៏អាចជួយបេះផ្កាម្លិះដល់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេបានដែរនៅពេលដែលពួកគេទំនេរពីការសិក្សា
“។ លោកបញ្ជាក់បន្ថែមថា ប្រជាជនក្នុងឃុំរបស់លោក
ជួន កាលបានព្យាយាមធ្វើភួងផ្កាម្លិះដោយ ផ្ទាល់ដើម្បីយកទៅលក់ក្នុងពិធីបុណ្យ
ផ្សេងក្នុងទីវត្តអារាមរាល់ថ្ងៃសីល លក់តាមទីរមណីយដ្ឋាន និងទីសក្ការៈ នានាដូចជានៅរមនីយដ្ឋានឧដុង្គនៅវត្ត
ភ្នំ និងនៅមុខព្រះអង្គដងកើជាដើម ។
ទោះជាដូច្នេះក្តីលោក ឈឹម សាំង មានប្រសាសន៍ថា លោកមិនទាន់មានវិធីសាស្ត្រណាមួយដើម្បីជំរុញឱ្យមានការវិនិយោគលើដំណាំប្រពៃណីនេះទេ
៕
